Geschreven door Patrick van der Veen, trainer van RVVH VR 2

Toen we aan dit seizoen begonnen, was de doelstelling duidelijk; een periodetitel behalen.Ik vond dit toen ook een relevante doelstelling. Ik had immers een jonge groep met weinig ervaring. Velen speelden voor het eerste seizoen bij de senioren. Dit kwam ook naar voren in de eerste paar wedstrijden die vaak in een gelijkspel eindigden. Voetballend hadden we genoeg kwaliteiten maar de eindpass en de rust voor het doel ontbraken.

Na een paar wedstrijden veranderde de samenstelling van het team. Er verhuisden wat speelsters naar het eerste en er kwamen twee ervaren speelsters voor terug, die wat meer structuur en coaching meebrachten. Dat deed het team goed en dat zag je in de resultaten. We eindigden de eerste periode dan ook op een verdienstelijke vijfde plek. De tweede periode deden we het aanzienlijk beter. We morsten geen punten meer en met nog twee wedstrijden te gaan voor de winterstop, tegen de nummers 1 en 2, zouden we weleens om de prijzen kunnen gaan spelen. Ondanks de vele wisselingen in het team wonnen we deze wedstrijden overduidelijk en waren we opeens een kampioenskandidaat,

Na een leuk en gezellig trainingskamp waar saamhorigheid hoog in het vaandel stond, sloten er nog twee lang geblesseerde speelsters aan. Zij gaven tijdens de oefenperiode voor aanvang van het tweede gedeelte een kwaliteitsimpuls. Tijdens de winterstop was de doelstelling ook veranderd, van een periodetitel naar het kampioenschap. Dit gaf de nodige druk op de wat onervaren speelsters. wat resulteerde in een matige start van het tweede gedeelte van de competitie.

We morsten te veel punten, waardoor de wedstrijd tegen Lyra bepalend werd. Lyra was ondertussen ook een titelkandidaat geworden door het afhaken van Oostkapelle. We begonnen de wedstrijd weer sterk en stonden al gauw voor, maar toen werd het team bevangen door de druk en verloren we de wedstrijd met 3 – 1.
Het kampioenschap verspeeld dacht ik toen.

De periodetitel was nog mogelijk als we twee keer zouden winnen en toen gebeurde iets wat ik niet kon gedenken. Barendrecht trok zich terug. Als we nog 1 wedstrijd zouden winnen, veroverden we de periodetitel.
In deze zwaarbevochten wedstrijd tegen RKAVV kwamen wij als winnaar uit de bus met een 1 – 0 overwinning en tot mijn verbazing verloren Lyra en Brielle.

We stonden daardoor 3 punten los met 1 wedstrijd meer gespeeld. Als we de wedstrijd tegen Brielle zouden winnen waren we kampioen. Na een goede wedstrijd wonnen we verdiend met 0 – 3. Voor de meiden stond er een KNVB official klaar met een tas vol met medailles, waar elke speelster er 1 om de nek kreeg.

Missie volbracht.

Ik wil nog even terugkomen op de titel van dit sprookje, het HET WERD HET KAMPIOENSCHAP VAN HET COLLECTIEF.

Doordat de spelersgroep zo groot was (18 speelsters), kwam ik elke week weer voor moeilijke keuzes te staan. Wie laat je spelen en wie niet en hoe houd je iedereen binnenboord en gemotiveerd. Het deed me soms pijn als ik weer die teleurgestelde blikken op de bank zag, maar doordat deze meiden, Anne, Julia, Melissa en Nathalie een ongelofelijk positieve instelling hadden, hebben we dit sprookje tot een true story kunnen maken. Ik ben super trots op deze meiden en ik hoop dat veel speelsters hier een voorbeeld aan zullen nemen als ze een keer teleurgesteld worden.

sp-rvvh_01sp-rvvh_02sp-rvvh_03sp-rvvh_04sp-rvvh_05 sp-rvvh_06