Nabeschouwing RVVH 1 competitie 2018-2019

(door Teun Rijsdijk)

Iemand heeft voetballen wel eens ‘het spel van de gemiste kansen’ genoemd en wie RVVH deze competitie gevolgd heeft zal het daar roerend mee eens zijn. We waren het vorige seizoen gedegradeerd, dat was waar, maar, zo dachten we, dat dat een vergissing was zouden we wel even laten zien. Kampioen worden was misschien wat lastig maar een periodetitel zat er, gezien het spelersmateriaal, toch zeker in.

Niet dus.

Vanaf het begin liep het stroef, de kansen waren er wel maar met het scoren, een niet onbelangrijk element in de voetballerij, liep het niet echt vlot. En als we dan een keertje voorkwamen te staan sloop de angst om te verliezen in het elftal en ging het aan het einde van de wedstrijd vaak toch nog fout. Of, zoals een dagblad het in een kop omschreef: ‘RVVH speelt als een 100-jarige.’

En het was zo mooi begonnen tijdens het Ridderkerk toernooi, de 4-0 tegen Rijsoord, een latere tegenstander in de competitie, gaf moed. Die zes punten tegen ‘de Kraaien’ hadden we eigenlijk al binnen, dachten we. En wie had er nou ooit gehoord van Forum Sport of Honselersdijk? Dat konden toch nooit serieuze tegenstanders zijn? Nou, dat hebben we gezien. Van Rijsoord werd twee keer verloren, weliswaar één keer onterecht maar ja, weer die lastige doelpunten en Forum Sport en Honselersdijk zijn ruim boven ons geëindigd. Vaak speelden we best aardige wedstrijden en als voetballen een jurysport geweest was hadden we zeker in het linker rijtje gestaan.

Het resultaat is bekend: met de winterstop stonden we troosteloos onderaan met acht punten uit twaalf wedstrijden en gaf niemand meer een cent voor de oude Hercules.

Na de winterstop kenterde het getij gelukkig, er werden punten gehaald en er werd meer gescoord. We verlieten de onderste plaats die we afstonden aan de Meeuwen, waar we twee keer van wonnen. Toen we ook nog voor de tweede keer van Deltasport gewonnen hadden kwam in ieder geval de nacompetitie binnen bereik. Op het laatst, het moest niet gekker worden, konden we zelfs nog periodekampioen worden, er hoefde alleen nog maar van Heinenoord gewonnen te worden. Maar dat was nou net weer zo’n wedstrijd waarin de winst helemaal in stijl op knullige wijze weggeven werd.

Werd het toch nog spannend want de laatste wedstrijd, tegen Brielle dat uitgeschakeld was voor alle prijzen, moest worden gewonnen. En dan maar afwachten wat de concurrentie gedaan had. Kortom we hadden het niet meer in eigen hand.

Brielle thuis was weer zo’n wedstrijd zoals we er meer gezien hadden deze competitie, 2-0 voor en legio kansen maar na de 2-1 sloop de angst weer binnen en werd het spel chaotisch. Gelukkig scoorde Könemann vlak voor tijd de 3-1 en na de uitslagen gehoord te hebben kon het feest beginnen.

’s-Avonds op de reünie t.g.v. het honderdjarig bestaan in theater Het Plein was de opluchting duidelijk merkbaar. Stel je voor: in het jaar dat je honderd wordt twee keer achter elkaar degraderen, dat zou toch wel een drama geweest zijn.

Felicitaties gaan naar de overkant van de Rijksweg, Rijsoord werd de terechte kampioen en gaat het volgend jaar in de Hoofklasse proberen. SHO, Kloetinge en Honselersdijk gaan kijken of ze via de nacompetitie ook een stapje hoger kunnen komen terwijl Deltasport en Westlandia hun best gaan doen zich in de eerste klasse te handhaven.

Voor ons geldt: Gauw vergeten dit seizoen en straks met frisse moed aan het volgende beginnen.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen.